Dowódcy

Gen. bryg. Mieczysław Boruta-Spiechowicz (1894-1985)

      Urodzony w dniu 20 lutego 1894 roku w Rzeszowie; od młodych lat działał w ruchu skautowym; w 1913 roku wyjechał do Belgii, gdzie uciekał przed powołaniem do armii austro-węgierskiej; przebywając w Belgii w ramach szkolenia w Związku Strzeleckim ukończył kurs podoficerski; podczas I wojny światowej walczył w szeregach Legionów Polskich, a konkretnie w 1 kompanii 1 batalionu w 2 Pułku Piechoty II Brygady jako dowódca plutonu, a później dowódca kompanii; w 1915 roku został ranny; wraz z II Brygadą w 1918 roku przeszedł linię frontu na stronę rosyjską; od 1918 roku walczył w szeregach II Korpusu Polskiego w Rosji; w maju 1918 roku dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł; od 1918 roku służył w Wojsku Polskim; uczestnik obrony Lwowa; służył także w szeregach „Błękitnej Armii” gen. Hallera we Francji; uczestnik wojny polsko-bolszewickiej (odznaczony Virtuti Militari); w 1921 roku został skierowany został na kurs do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie; służył jako szef sztabu 8 Dywizji Piechoty, dowódca 32pp, zastępca szefa sztabu w Dowództwie Okręgu Korpusu nr VII w Poznaniu i dowódca 71pp; od 1926 roku pracował w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych; służył jako I oficer Sztabu Inspektora Armii gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, a następnie gen. Gustawa Orlicz-Dreszera; dał się poznać jako dobry teoretyk i publicysta wojskowy; jego artykuły ogłaszane na łamach miesięcznika „Przegląd Piechoty" stanowiły dobry materiał szkoleniowy dla młodszej kadry oficerskiej; w 1928 roku został dowódcą piechoty dywizyjnej w 20 Dywizji Piechoty; w 1934 roku mianowano go dowódcą 22 Górskiej Dywizji Piechoty; w marcu 1939 roku powierzono mu dowództwo grupy Operacyjnej „Bielsko”; jego zadaniem była obrona rejonu Pszczyny i Bielska i osłona Krakowa od południowego zachodu; podlegał bezpośrednio dowódcy Armii „Kraków”; w dniu 16 marca 1939 roku dowodził polskimi oddziałami, które (po aneksji Zaolzia i likwidacji Czech) na Przełęczy Użockiej, czyli na nowej granicy polsko-węgierskiej witały armię węgierską; od dnia 2 września resztki Grupy Operacyjnej „Bielsko” przetrzebionej w walkach z Niemcami wycofywały się w kierunku Krakowa; zostały ostatecznie rozbite w dniu 20 września 1939 roku w bitwie pod Tomaszowem Lubelskim; z okresu kampanii wrześniowej wielu historyków zarzuca mu popełnienie poważnych błędów taktycznych, szczególnie w ostatniej fazie kampanii, jak chociażby zbieranie swoich oddziałów za Sanem i w dniu 18 września skierowanie się na Bełżec i Narol, a także zbytni pośpiech, który przyczynił się do rozbicia najpierw 21 DP, a w końcu całej GO „Boruta”; wielu jego towarzyszy z tego okresu wspominało, że w tym czasie przeżywał załamanie psychiczne; jemu samemu udało się przebić przez pozycje niemieckie i uciec w kierunku Lwowa; dotarł do Lwowa i brał udział w organizowaniu polskiej konspiracji; w grudniu 1939 roku opuścił Lwów i chciał się dostać do Francji, by kontynuować walkę z Niemcami; został aresztowany przez NKWD i uwięziony; trafił do więzienia na Łubiance w Moskwie; w sierpniu 1941 roku zwolniony z sowieckiego więzienia i na wniosek gen. Władysława Andersa objął dowództwo 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty; od marca 1942 roku do lutego 1943 roku pełnił funkcję dowódcy polskich sił zbrojnych ewakuowanych z ZSRR do Iranu; trafił do Wielkiej Brytanii; w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie do lipca 1945 roku był dowódcą i Korpusu Pancerno-Motorowego; po koniec 1945 roku powrócił do Polski; początkowo znalazł zatrudnienie w Wojsku Polskim, ale już w 1946 roku został z niego zwolniony; pełnił funkcję zastępcy szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii w Ministerstwie Obrony Narodowej, ale z powodu  ostrego konfliktu z gen. Karolem Świerczewskim został przeniesiony do rezerwy, a następnie w stan spoczynku; do 1964 roku prowadził gospodarstwo rolne w Skolwinie pod Szczecinem; przez pewien czas w Skolwinie sprawował urząd sołtysa; w 1958 roku zaangażował się w działalność Związku Inwalidów Wojennych i od tego czasu mocno się angażował w działalność środowisk kombatanckich; od 1964 roku mieszkał w Zakopanem; razem z gen. Sadowski zorganizował w 1976 roku uroczystość złożenia przez polskich oficerów swoich orderów Virtuti Militari na Jasnej Górze; był jednym z działaczy NSZZ „Solidarność”; zmarł w dniu 13 października 1985 roku w Zakopanem; w 2005 roku w Szczecinie stanął jego pomnik.

Jednostki i bitwy

Jednostki:

Bitwy: