Dowódcy

Płk Stanisław Kalabiński (1890-1941)

    Urodzony w dniu 23 października 1890 roku w Sosnowcu; w latach 1908-1910 studiował na Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie, a później na Uniwersytecie Jagiellońskim; prowadził ożywiona konspiracyjna działalność niepodległościową; podczas I wojny światowej walczył w szeregach Legionów Polskich przeciwko Rosjanom; pełnił tam funkcję dowódcy plutonu, a następnie dowódcy kompanii 5 Pułku Piechoty Legionów I Brygady; został ranny; po kryzysie przysięgowym był internowany w obozie w Bieniaminowie; od 1918 roku służył w Wojsku Polskim; był dowódcą Szkoły Podoficerskiej; w latach 1920-1930 był dowódcą 24pp; w 1925 roku został awansowany na stopień pułkownika; w 1930 roku został dowódcą Brygady Korpusu Ochrony Pogranicza „Grodno”; w sierpniu 1939 roku został mianowany dowódcą 55 Rezerwowej Dywizji Piechoty; jego jednostka składała się z trzech pułków piechoty (201pp, 203pp, 204pp); podlegał bezpośrednio dowódcy Grupy Operacyjnej „Śląsk”; podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku jego dywizja toczyła boje z Niemcami w rejonie Mikołowa; następnie wraz Armią „Kraków” wycofywała się na wschód i została ostatecznie rozbita w dniu 20 września 1939 roku pod Tomaszowem Lubelskim; samemu Kalabińskiemu wraz z grupą swoich żołnierzy w dniu 19 września 1939 roku udało się przeniknąć przez pozycje niemieckie i nie trafić do niewoli; znalazł się w Warszawie, gdzie w listopadzie 1939 roku został aresztowany przez Niemców; najpierw trafił do obozu jenieckiego w Rotenburgu, a następnie (pod zarzutem zbrodni wojennych – rzekomego wymordowania w Stopnicy członków niemieckiej orkiestry 15 Pułku Pancernego) do obozu koncentracyjnego KL „Buchenwald”; podczas przesłuchań był torturowany; w czerwcu 1941 roku został przewieziony do więzienia w Radomiu; w sierpniu 1941 roku został zamordowany przez Gestapo; miejsce jego zamordowania, jak i pochowania pozostaje nieznane; pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Jednostki i bitwy

Jednostki:

Bitwy: