Dowódcy

Gen. bryg. Jan Sadowski (1895-1977)

Urodzony w dniu 24 kwietnia 1895 roku w Grójcu; pochodził rodziny inteligenckiej; jako młodzieniec tworzył nielegalne struktury harcerstwa; od 1912 roku studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej; był wtedy członkiem PPS-u; podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich (1 Pułk Legionów) walcząc u boku Austro-Węgier przeciwko armii rosyjskiej; w 1917 roku został internowany w obozie w Bieniaminowie; od początku niepodległości służył w Wojsku Polskim; w 1919 roku wstąpił do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie; studiował też w paryskiej Wyższej Szkole Wojennej; w 1925 roku został mianowany zastępcą dowódcy 11pp w Tarnowskich Górach; w 1928 roku został dowódcą w 15pp w Dęblinie; w 1929 roku w stopniu pułkownika został II, a następnie I dowódcą piechoty dywizyjnej w 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty w Katowicach; w 1931 roku został dowódcą tej dywizji; powierzono mu także zadanie budowy przyszłego Obszaru Warownego „Śląsk”; w dniu 19 marca 1939 roku został awansowany do stopnia gen. brygady i jednocześnie powierzono mu zadanie dowódcy Obszaru Warownego „Śląsk”; podlegał bezpośrednio dowódcy Armii „Kraków”; podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził Grupą Operacyjną „Śląsk”; na rozkaz dowódcy Armii „Kraków” wycofał się z rejonu Górnego Śląska; w składzie resztek tej armii w dniu 20 września 1939 roku stoczył ostatni bój pod Tomaszowem Lubelskim; dostał się do niewoli niemieckiej i resztę wojny spędził w obozie jenieckim w Murnau; po zakończeniu wojny wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie; w 1946 roku powrócił do Polski; jako niepewny politycznie został przeniesiony przez polskie władze komunistyczne w stan spoczynku; kiedy władze PRL-u nagrodziły ówczesnego przywódcę ZSRR Leonida Breżniewa nadaniem mu odznaczenia Virtuti Militari, wraz z innymi wojskowymi w 1976 roku na znak protestu zorganizował na Jasnej Górze uroczystość złożenia przez żyjących jeszcze polskich żołnierzy swoich orderów Virtuti Militari; zmarł w dniu 5 października 1977 roku w Warszawie; w okresie przed wybuchem I wojny światowej używał konspiracyjnego pseudonimu „Stefan Jagmin”, dlatego określenie „Jagmin” jest czasami stosowane przy jego nazwisku; tak naprawdę jego poprawne nazwisko rodowe brzmi Sadłowski; miał opinię bardzo dobrego dowódcy, rozważnego w swoich decyzjach i lubianego przez swoich żołnierzy; dbał o życie swoich podkomendnych, stąd zapewne jego dążenie do taktycznych odwrotów..

Jednostki i bitwy

Jednostki:

Bitwy: