Jednostki

11 pułk piechoty

11. pułk piechoty     Pułk wywodzi swój początek od związków ochotniczych, które organizowane były wśród ludności Zagłębia Dąbrowskiego, członków POW i byłych legionistów Polskich Sił Zbrojnych. W dniu 25 maja 1919 roku pułk wyszedł ze swojego garnizonu na granicę górnośląską, następnie służył jako odwód frontu południowo-wschodniego (na Śląsku Cieszyńskim). Na początku lutego 1920 roku został przerzucony na wschód do walk z Sowietami. Tam przeszedł swój chrzest bojowy i uczestniczył w walkach do czasu zawarcia rozejmu we wrześniu 1920 roku. Po reorganizacji i powrocie do Będzina otrzymuje zadanie zajęcia po trzecim powstaniu śląskim polskiej części Górnego Śląska i strzeżenia granicy polskiej w okolicy Tarnowskich Gór (26 czerwca 1922 roku).

     Przez cały okres międzywojenny pułk pełnił służbę na pograniczu polsko-niemieckim oraz uczestniczył w życiu społecznym tego miasta. II batalion pułku był detaszowany do Szczakowej. Mobilizację osłonową zarządzono w dniu 24 sierpnia 1939 roku, a po 30 sierpnia mobilizację ostateczną. Pułk był organicznym związkiem 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty, która wchodziła w skład Grupy Operacyjnej „Śląsk” Armii „Kraków” i był węzłem obrony północnego skrzydła tej grupy. Dowódca pułku płk dypl. Henryk Gorgoń był jednocześnie dowódcą Oddziału Wydzielonego „Tarnowskie Góry”, w skład którego prócz oddziałów pułku wchodziły także liczne oddziały wsparcia.

     W czasie kampanii wrześniowej pułk walczył na szlaku: Tarnowskie Góry, Chrzanów, Nowy Korczyn, Osiek, Krasnobród i Tomaszów Lubelski, gdzie w dniu 20 września przerwał walkę na rozkaz. Wielu oficerom i żołnierza udało się uniknąć niewoli. Brali oni później udział w wysiłku zbrojnym sił polskich na Zachodzie oraz w walce konspiracyjnej Armii Krajowej.

Jednostki i bitwy

Jednostki:

Bitwy: