Jednostki

75 Pułk Piechoty

75. pułk piechoty    Zalążkiem jednostki była pierwsza grupa ochotników, która w dniu 12 grudnia 1918 roku przekroczyła granicę między Bańgowem a Czeladzią, zgłaszając się do punktu zbornego, który mieścił się na terenie kopalni „Saturn”. W dniu 4 lutego 1919 roku w Częstochowie sformowany został Batalion Strzelców Nr 7. W kwietniu tego roku na bazie batalionu zorganizowany został Bytomski Pułk Strzelców. W dniu 10 marca 1920 roku oddział przemianowany został na 167 Pułk Piechoty i włączony w skład VII Brygady Rezerwowej. W 1921 roku jednostka przemianowana została po raz ostatni na 75 Pułk Piechoty i podporządkowana dowódcy nowo powstałej 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty. Dowództwo pułku i II batalion stacjonowało w garnizonie Chorzów, I batalion w Rybniku, a III batalion w Wielkich Hajdukach. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pułk został włączony do wielkopolskiej armii rezerwowej i wysłany na odcinek poleski. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych zmieniona została nazwa pułku na „75 Pułk Piechoty”. W dniu 22 czerwca 1922 roku, gdy Wojsko Polskie uroczyście obejmowało wyznaczone tereny Górnego Śląska, na czele piechoty polskiej wkraczał I batalion 75 Pułku Piechoty. Był on uważany za „najbardziej śląski” z racji jego rodowodu. Oficerowie pochodzący ze Śląska czynili starania, aby dostać się do tego właśnie pułku.

    W czasie wojny obronnej 1939 roku wchodził w skład 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty walczącej w ramach Armii „Kraków”. Ostatnim dowódcą pułku był płk dypl. Stanisław Habowski. Brał udział w w starciach pod Rybnikiem, Kobiórem, Wyrami, Żwakowem, Baranowem, Krasnobrodem i Tomaszowem Lubelskim, gdzie skapitulował w dniu 20.09.1939.

 

Jednostki i bitwy

Jednostki:

Bitwy: